DOKUZ PATRON OLAYI!

DOKUZ PATRON OLAYI!

10 Ocak ‘‘Çalışan Gazeteciler Günü’’, yazı yazmaya Metropol Gazetesinde başlamıştım bundan tam üç yıl önce ilk altı ay her gün sonra haftada üç gün olmak üzere yazı yazma serüvenime Toros Gazetesinde şimdi de Tanık İnternet gazetesin de yönetimin izni ve sizlerin ilgisi sayesinde devam ediyorum…
Son on beş yıldır da kendi kulübüm olan Taşköprü Lions Kulübünün haberini yaparken Genel Yönetmenimizin taktiriyle Kuzey-Güney Bölgesi Lions Kulüplerinin haberini yapmaya başladım.
Gazeteciliğin zor olduğunu bilirdim. Lakin bu süreçlerin içine bizzat dahil olduğumda daha da zor olduğunu gördüm. Sürekli haber yakalamak, gündemi takip etmek ve dikkati çekmek…
Ne geceniz ne gündüzünüz olurken teknolojiyi iyi kullanabilmek işin cabası…
Beni kardeşiniz, arkadaşınız görür müsünüz?  bilmem ama…Bütün basın emekçisi arkadaşlarımın bu günü sonuna kadar hak ettiklerine inanıyorum ve hak ettikleri maddi kazanca hala ulaşmadıklarını biliyorum….
Ve…
Bu şartlarda doğru, yandaş haber yapmamak için direnen, bütün emekçi medya mensubu arkadaşlarımı kutluyorum!
Çalışan Gazeteciler Günü’nü merak ettiğimde gördüm ki, bu kadar hakkı bile söke söke almışsınız ve hepinize helal olsun! Diyerek bu hakkı elde ederken yaşadığınız süreci bilmeyenlerle paylaşmak istiyorum….
Çalışan Gazeteciler Günü, gazetecilik mesleğini icra edenleri onurlandırmak için 1961’den beri 10 Ocak günü düzenlenen Türkiye’ye özgü bir kutlama gündür.
1961-1971 arasında “Çalışan Gazeteciler Bayramı” adıyla kutlanmış; 1971 yılındaki askeri müdahaleden sonra ülkede gazetecilerin bazı haklarının geri alınması üzerine kutlama gününün adı, ” 10 Ocak Çalışan gazeteciler günü” olarak değiştirilmiştir.
4 Ocak 1961’de kabul edilen ve basın çalışanlarının bazı haklar ve yasal güvence sağlayan “212 sayılı kanun” adlı düzenlemenin Resmi gazetede yayınlanışı nedeniyle 10 Ocak günü kutlama günü olmuştur.
Söz konusu düzenleme, iş sözleşmelerinin yazılı olarak yapılması, sözleşmelere işin türü ve ücret miktarının yazılması gibi gazetecilerin sosyal ve yasal haklarını belirleyen hükümleri içeriyordu. Bu yasa ile kendilerine yüklenen sorumlulukları kabul etmek istemeyen 9 gazete patronu (Akşam, Cumhuriyet, Dünya, Hürriyet, Milliyet, Tercüman, Vatan, Yeni İstanbul ve Yeni Sabah) 212 sayılı yasanın ve Basın İlan Kurumu’nun oluşmasına ilişkin 195 sayılı yasanın mesleki sakıncalar doğuracağını iddia eden bir ortak bildiriye imza atarak gazetelerini 3 gün kapadıklarını duyurmuşlardır. “Dokuz patron olayı” olarak basın tarihine geçen bu gelişme üzerine gazeteciler, boykot boyunca “Basın” adlı bir gazete yayımlamaya karar vermişlerdir.
Basın gazetesi 11 Ocak günü yayına başladı ve üç günlük boykot sırasında düzenli olarak yayını sürdürdü. Çalışan Gazeteciler Günü, bu olayın bir sonucu olarak ortaya çıktı. 10 Ocak, “Çalışan Gazeteciler Bayramı” olarak kutlanmaya başladı ve 1971’de “Çalışan Gazeteciler Günü” halini aldı.
Sizler Toplumun sesi nefesi ve yüzüsünüz…
Dilerim ki, özellikle yerel gazetelerde çalışan, emek veren arkadaşlarım hak ettikleri maddi kazançları sağlarlar ve dilerim ki, gerçekten
Özgür…
Tarafsız…
Baskısız…
Hür…
Bağımsız…
bir toplumun nefesi, sesi olurken…
‘‘Özgür Basın’’olma yolunda ilerlerler….
Basın Günün(m)üz Kutlu Mutlu Olsun!
Şimdilik her zaman olduğu gibi hoşça kalın, akıl sağlığınızı korumaya çalışın!


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Özgürlük Karmaşası

Geçen gün kurumda çocuklar serbest zamanda kendi kendilerine oynarken, bir öğrencim “Seray teyze bunlar sevişiyor” diye bir nağra attı. Allah Alla aynı yerdeyim ve böyle davranan kimseyi görmemişken öğrencimin işaret ettiği yere yöneldim. İki arkadaş yerde sadece kollarını birlerinin üstüne koyup şakalaşıyordu. Kim sevişiyor, onlar uzanmış be oğlum, hem erkek erkeğe böyle işler olmaz, diye anlık tepki verdikten sonra, bunu nereden çıkardığını sorduğumda, “O1 AVM de kızla oğlan sarılmış sevişiyorlardı” demez mi? Daha bu çocuk 11 yaşında ve gördüğü toplumdaki manzaralar bunlar. Bizlerde edebi öğretmeye çalışıyoruz. Olacak ya aynı gün akşamı dışarı çıkmam gerekti, yolda yürürken hayli kilolu bir hanım altında mini şort üstünde mayo ile karşıma çıktı. İnanamadım mayomu, diye bir daha baktım. Hoş yarı çıplak gezen gençleri sık sık görüyordum ancak Adana’da mayoyla gezeni ilk kez görmenin şaşkınlığını yaşadım ve bu yazıyı hazırlama ihtiyacı duydum. Evet, kimin nasıl giyindiği, nasıl bir...
Devamı

"Mühürlü Yalanlar"

Eskiden diploma, insanın yıllarca verdiği emeğin, sabahlara kadar uykusuz kalışının, kütüphane köşelerinde aç karnına çalışmasının ödülüydü. Eğer sahtecilik yapacaksanız da bunun için emek harcıyordunuz. Bazı diplomalar bir fotokopi dükkânında doğuyor, bir noter masasında büyüyor, resmi mühürle de “vatandaş” oluyordu. Sahte diplomalar öyle ustaca hazırlanıyordu ki, resmî kurum bile “Tamamdır, bu gerçek” diye mühür basıyor. Yalan, devlet onaylı hale geliyordu yani. Mühür vurulunca yalan, bir anda “saygın” bir evraka dönüşüyordu. Hatta çerçeveletip duvara asıyorlar; gelen giden bakıp “Vay be!” diyordu. Anlayacağınız eskinin sahtesinde bile bir emek vardı. Ya şimdi? Teknoloji ilerledikçe hayat kolaylaşıyor diyorlardı… Meğer bazı sahtekârlar için hayat “hızlı çekim” moduna geçmiş. Daha önce de yazdığım gibi, eskiden sahte diploma hazırlamak zahmetliydi; kâğıt seçilir, mühür bulunur, imza taklit edilir, bir de tanıdık memur ayarlanırdı. Şimdi? İki tıkla oluyor. Buyurun tanışı...
Devamı

Ahlâkın Yokuş Aşağı Gidişi

Her toplum dönem dönem ahlâkî sarsıntılar yaşar; ancak bazı dönemler vardır ki çürüme bireysel hatalardan çıkıp sistematik bir özellik kazanır. Bugün Türkiye’de yaşanan sorunların çoğunda —gündelik ilişkilerden siyasete, iş ahlakından aileye kadar— görünmez bir ortak payda var: ahlâkın aşınması. Peki, bu çöküş nasıl başladı, hangi sosyolojik dinamiklerle derinleşiyor? Bu sorunun yanıtı, yalnızca “insanlar bozuldu” kadar basit değil. Toplumsal yapıdaki dönüşümler, kurumların zayıflaması, ekonomik baskılar ve modernleşme sürecinin sancıları birleşerek bir ahlak krizini besliyor. Durkheim: “Toplumsal çözülme, kuralsızlıkla başlar” Toplumsal çözülmeyi en net anlatan sosyolog Émile Durkheim’dı. “Anomi” dediği kavram, bireyin toplumla bağlarının zayıfladığı, normların anlamını yitirdiği dönemleri anlatır. Türkiye’de son yıllarda yaşanan ekonomik dalgalanmalar, hızlı kentleşme, gelir eşitsizliği ve toplumsal adaletsizlik duygusu, bireyde “herkes kendini kurtarsın” psikolojisini güçlend...
Devamı