HAYATIN BİZE BİÇTİĞİ, BEYNİN HÜKMEDEMEDİĞİ KALPLER!

HAYATIN BİZE BİÇTİĞİ, BEYNİN  HÜKMEDEMEDİĞİ KALPLER!

Yazılarımın çoğunda ya da paylaşımlarımda hep umuttan, hoşgörüden, sevgiden bahseder dururum. Benim gibi duygularıyla yaşayan insanların en büyük çöküntüsü duygusal terk edişlerdir.
Şimdi bu nedir ki diyerek merak etmiş olabilirsiniz
Benim gibi insanlar bedensel olarak kimseyi terk edemez. Bilmem nasıl bir kodlanmayla büyüdüysek.
Ama duygusal terk edişler…
İşte duygularıyla yaşayan insanların terk edişinin son noktasıdır.
Geri dönüşü olur mu?
Bilmem ben hiç geri dönmedim.Sonuna kadar hayatla mücadelemiz bitmez, maddi-manevi bütün gelgitleri dibine kadar yaşarız,çabalarız ve çok konuşuruz,hiç kırılmaz gibi dururken parçalanan kalbimizi kendi kendimize onarmaya çalışır ve hep umut ederiz….
Bu defa doğru! Deriz…
Hayatın biçtiği budur bize…
Bazen şunu düşünürüm ‘‘yahu kadın yediğin tokatlar yetmedi mi? birde sen patlat!’’ Olmaz ki yapamayız çünkü biz beynin  hükmedemediği kalplerle yaşarız.
Değişmez kural mesleğinin en iyisini yapabilmek, sevdanın en coşkulusunu ve  en safını yaşamak…
Her zaman yaşanan nihaiyi son….
Duygusal terk edişler…
Bunları yazmamın en önemli sebebi insanların git gide yalnızlaştığını görmem. Kalabalığın için de yalnızlık…
Kimseye güvenememek, duygularını ifade edememek ve gülen yüzlerin ardındaki hüzün…
Aslında hepimize hayat bir bedel biçmiştir. Bu bedelleri ödeyerek mutlu olup yaşama iz bırakabilmek de bedel ödemeye razı gelmeyip hayatı yaşadığını sanıp göçüp gitmekte bizlerin elinde…
Ödenen bedel mi? Elbette acı, sabır belki bazen aptal görünebilecek kadar hoşgörü, kırılan kalpler, yaralanan ruhlar evet biraz ağır…
Ancak bunları yaşamadan mücadele etmeden yaralanıp berelenmeden de yaşayacağınız iyi ya da kötü hiçbir duyguyu, olayı göremezsiniz ki.
Maddeye bağlı yaşayan yani mantığıyla hayatını devam eden insanlar bu kadar acı bedel asla ödemezler çünkü onlar ruhlarıyla ve bedenleriyle yenilgiyi kabul eder anında çeker giderler. Canları yanmayan bu insanlar hayatları boyunca mutsuz, başarılarından haz duymaktan bile çekinen, etrafına da mutsuzluk tohumu bırakıp bu dünyadan çekip giden insanlar olarak ailelerinin anı albümlerin de yer alırlar.
Beyinin hükmedemediği kalpleriyle yaşayanlar ise asla pişmanlık duymaz ve keşke demezler çünkü onlar keşkelerin olmaması için ne yaşıyorsa dibine kadar yaşarlar. Daha önce de yazdığım gibi asla bedensel terk edişleri olmaz çünkü onlar için insanlık daha önemlidir yine yardım ederler,yine desteklerler ama artık duygusal terk ediş çoktan oluşmuştur ama bunu kimse fark etmez…
Acı çekerler kalpleri paramparça olur, olsun!
En azından hayatta ki bütün duyguları yaşayan ve gidişlerinden hiç pişman olmayan ama arkasında enkaz bırakacak kadar da güçlü, bu hayatta iz bırakan albümlerin dışında tarih sayfalarında yerini alan insanlardır.
Tercih sizin!
Dilerim ki sizi sizden daha çok sevecek karşınıza insanlar çıkar, dilerim ki karşınıza çıkmış olan insanı zamanı geçmeden fark edersiniz…
Şuanda bütün bunları teğet geçmiş egosuna yenik düşmüş yalnız insanların çoğalmasının tek nedeni de bu…
Duysal terk edişlerin ardında kalan enkazlar…
Şimdilik her zaman olduğu gibi hoşça kalın, ruh ve beden sağlığınızı korumaya çalışın!

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Özgürlük Karmaşası

Geçen gün kurumda çocuklar serbest zamanda kendi kendilerine oynarken, bir öğrencim “Seray teyze bunlar sevişiyor” diye bir nağra attı. Allah Alla aynı yerdeyim ve böyle davranan kimseyi görmemişken öğrencimin işaret ettiği yere yöneldim. İki arkadaş yerde sadece kollarını birlerinin üstüne koyup şakalaşıyordu. Kim sevişiyor, onlar uzanmış be oğlum, hem erkek erkeğe böyle işler olmaz, diye anlık tepki verdikten sonra, bunu nereden çıkardığını sorduğumda, “O1 AVM de kızla oğlan sarılmış sevişiyorlardı” demez mi? Daha bu çocuk 11 yaşında ve gördüğü toplumdaki manzaralar bunlar. Bizlerde edebi öğretmeye çalışıyoruz. Olacak ya aynı gün akşamı dışarı çıkmam gerekti, yolda yürürken hayli kilolu bir hanım altında mini şort üstünde mayo ile karşıma çıktı. İnanamadım mayomu, diye bir daha baktım. Hoş yarı çıplak gezen gençleri sık sık görüyordum ancak Adana’da mayoyla gezeni ilk kez görmenin şaşkınlığını yaşadım ve bu yazıyı hazırlama ihtiyacı duydum. Evet, kimin nasıl giyindiği, nasıl bir...
Devamı

"Mühürlü Yalanlar"

Eskiden diploma, insanın yıllarca verdiği emeğin, sabahlara kadar uykusuz kalışının, kütüphane köşelerinde aç karnına çalışmasının ödülüydü. Eğer sahtecilik yapacaksanız da bunun için emek harcıyordunuz. Bazı diplomalar bir fotokopi dükkânında doğuyor, bir noter masasında büyüyor, resmi mühürle de “vatandaş” oluyordu. Sahte diplomalar öyle ustaca hazırlanıyordu ki, resmî kurum bile “Tamamdır, bu gerçek” diye mühür basıyor. Yalan, devlet onaylı hale geliyordu yani. Mühür vurulunca yalan, bir anda “saygın” bir evraka dönüşüyordu. Hatta çerçeveletip duvara asıyorlar; gelen giden bakıp “Vay be!” diyordu. Anlayacağınız eskinin sahtesinde bile bir emek vardı. Ya şimdi? Teknoloji ilerledikçe hayat kolaylaşıyor diyorlardı… Meğer bazı sahtekârlar için hayat “hızlı çekim” moduna geçmiş. Daha önce de yazdığım gibi, eskiden sahte diploma hazırlamak zahmetliydi; kâğıt seçilir, mühür bulunur, imza taklit edilir, bir de tanıdık memur ayarlanırdı. Şimdi? İki tıkla oluyor. Buyurun tanışı...
Devamı

Ahlâkın Yokuş Aşağı Gidişi

Her toplum dönem dönem ahlâkî sarsıntılar yaşar; ancak bazı dönemler vardır ki çürüme bireysel hatalardan çıkıp sistematik bir özellik kazanır. Bugün Türkiye’de yaşanan sorunların çoğunda —gündelik ilişkilerden siyasete, iş ahlakından aileye kadar— görünmez bir ortak payda var: ahlâkın aşınması. Peki, bu çöküş nasıl başladı, hangi sosyolojik dinamiklerle derinleşiyor? Bu sorunun yanıtı, yalnızca “insanlar bozuldu” kadar basit değil. Toplumsal yapıdaki dönüşümler, kurumların zayıflaması, ekonomik baskılar ve modernleşme sürecinin sancıları birleşerek bir ahlak krizini besliyor. Durkheim: “Toplumsal çözülme, kuralsızlıkla başlar” Toplumsal çözülmeyi en net anlatan sosyolog Émile Durkheim’dı. “Anomi” dediği kavram, bireyin toplumla bağlarının zayıfladığı, normların anlamını yitirdiği dönemleri anlatır. Türkiye’de son yıllarda yaşanan ekonomik dalgalanmalar, hızlı kentleşme, gelir eşitsizliği ve toplumsal adaletsizlik duygusu, bireyde “herkes kendini kurtarsın” psikolojisini güçlend...
Devamı