Anneannemin Çiçekleri…

Anneannemin Çiçekleri…

Mış gibi yaşamlar!

Hayatımız hep “ mış gibi” geçiyor…

Bilmem farkında mısınız?

“Mış gibi” çocuk büyütüyoruz, dostlar alış verişte görsün,

“Mış gibi” seviyoruz, mevzu yok demesinler,

“Mış gibi” ülke yönetiyoruz, parsayı nerden toplarsak artık,

“Mış gibi” muhalefet oluyoruz, yapmış olmak için,

“Mış gibi” isyan ediyoruz, maksat isyan etmek olsun…

Anlayacağınız her ne yapıyorsak “mış gibi”, yazdım ya “dostlar alış verişte görsün”…

Mecliste seçtiklerimiz birbirini parçalıyor, neden şehit olduğunu bilmediğimiz/bilmeyen gencecik fidanlarımız yok oluyor ve biz onların hayat  hikâyelerini okuyup okuyup ağlıyoruz, esnaf, memur, işçi, işveren geçim sıkıntısından bahsediyor, her gün işletmeler bir bir kapanıyor, kadınlar, çocuklar ölüyor, sevdamıza bile sahip çıkamayıp “hastalıkta sağlıkta” derken, ilk ters giden sinyalde kaçıveriyoruz, yokluktan insanlar canına kıyıyor ve biz hep “mış gibi” sanal dünyada tepki veriyoruz…

Ne oldu bize!

Bütün bu “mışlı” yaşamlar acaba korku kültürüne kapılmamızdan mı? Yoksa,
"Stockholm Sendromu"  yaşayıp cellâdımıza âşık olmamızdan mı, kaynaklanıyor?
Ya da toplum olarak kötülük, sevgisizlik iliklerimize kadar işlemiş durum da olduğu için mi?

Ben gelişim ve eğitim uzmanıyım aklım kötülüklere hainliklere pek ermez, çünkü benim dünyam minik yüreklerin attığı, minicik ellerin sımsıkı tuttuğu sevgiyle harmanlanan canların dünyası…

Ah, keşke biz büyükler onların dünyalarını kirletmekten vazgeçsek ve onların gözüyle hayat denen zaman dilimini görebilsek, bence bütün sorun burada biter.

Sevmeyi, sevgiyi, hoşgörüyü, yardımlaşmayı, insanlığı çoktan unutmuş durumdayız.

Eğer, bu kavramları unutmamış olsaydık, bizlere yapılan haksızlıkları görmez miydik? İntihar eden canların derdini anlayıp yardım etmez miydik? Kapanan kepenkler için el birliği ile bir şeyler yapamaz mıydık? Bencilliğimizi bir kenara bırakıp ülkemizin sorunlarını görmezden gelip bu duruma gelmeden, “bana ne” diyeceğimize doğru yönetim ve muhalefet yapmaz mıydık? “Benim adamım” diye kayırmayıp işsiz kalan onca genç, asker olur muydu, sizce?   

Sevgiydi, saygıydı, yardımlaşmaydı, örf ve ananelerdi, ülke sevdası-bütünlüğüydü bizi bir ulus yapan…
Ya şimdi!

Benim insanlarla pek anlaşamayan ancak bütün canlılarla çok iyi anlaşan bir anneannem vardı.

Anneanneme kuruyan çiçekleri  canlanması için götürürdük. Daha önce de yazdığım gibi, insanlarla pek anlaşamasa da çiçeklerle, hayvanlarla çok iyi anlaşırdı. Ne yapar eder bu çiçekleri taptaze capcanlı hale getirirdi.

Tek yaptığı neydi bilir misiniz? İlgi!!!
Sadece ilgi, önemsemek, sevgiydi.
Bilirsiniz, insan, önemsediğini, ilgilendiğini sever.

Ve bütün bunları sözle, bedenle ifade etmek ölmüş ruhu bile nasıl da canlandırır değil mi?

Elbette bu asla zorla olmamalı...
Denedim anneannem gibi denedim...
Ama hiç bir çiçeği onun gibi capcanlı yapamadım...

Neden mi? Çünkü; Onun kadar sevemedim!!

Siz de sever, ilgilenir, önem verir gibi yapmayın...

“Mış gibi” yaşamaya devam ettiğimiz sürece, biz de bir bir ruhlarımızı öldürmeye devam edeceğiz ve bitmeyen kavgalar sürüp gidecek ne çiçeği canlandırabileceğiz ne de kurumasına izin vereceğiz.

Bence sizde deneyin!
Barışı deneyin…
Sevmeyi deneyin..
Sokağın sesini, komşunuzun çaresizce sessiz çığlığını duymayı deneyin…
En önemlisi, tekrar insani duyguları kazanmayı deneyin…

Şimdilik her zaman olduğu gibi hoşça kalın, akıl ve beden sağlığınızı korumaya çalışın!




Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Özgürlük Karmaşası

Geçen gün kurumda çocuklar serbest zamanda kendi kendilerine oynarken, bir öğrencim “Seray teyze bunlar sevişiyor” diye bir nağra attı. Allah Alla aynı yerdeyim ve böyle davranan kimseyi görmemişken öğrencimin işaret ettiği yere yöneldim. İki arkadaş yerde sadece kollarını birlerinin üstüne koyup şakalaşıyordu. Kim sevişiyor, onlar uzanmış be oğlum, hem erkek erkeğe böyle işler olmaz, diye anlık tepki verdikten sonra, bunu nereden çıkardığını sorduğumda, “O1 AVM de kızla oğlan sarılmış sevişiyorlardı” demez mi? Daha bu çocuk 11 yaşında ve gördüğü toplumdaki manzaralar bunlar. Bizlerde edebi öğretmeye çalışıyoruz. Olacak ya aynı gün akşamı dışarı çıkmam gerekti, yolda yürürken hayli kilolu bir hanım altında mini şort üstünde mayo ile karşıma çıktı. İnanamadım mayomu, diye bir daha baktım. Hoş yarı çıplak gezen gençleri sık sık görüyordum ancak Adana’da mayoyla gezeni ilk kez görmenin şaşkınlığını yaşadım ve bu yazıyı hazırlama ihtiyacı duydum. Evet, kimin nasıl giyindiği, nasıl bir...
Devamı

"Mühürlü Yalanlar"

Eskiden diploma, insanın yıllarca verdiği emeğin, sabahlara kadar uykusuz kalışının, kütüphane köşelerinde aç karnına çalışmasının ödülüydü. Eğer sahtecilik yapacaksanız da bunun için emek harcıyordunuz. Bazı diplomalar bir fotokopi dükkânında doğuyor, bir noter masasında büyüyor, resmi mühürle de “vatandaş” oluyordu. Sahte diplomalar öyle ustaca hazırlanıyordu ki, resmî kurum bile “Tamamdır, bu gerçek” diye mühür basıyor. Yalan, devlet onaylı hale geliyordu yani. Mühür vurulunca yalan, bir anda “saygın” bir evraka dönüşüyordu. Hatta çerçeveletip duvara asıyorlar; gelen giden bakıp “Vay be!” diyordu. Anlayacağınız eskinin sahtesinde bile bir emek vardı. Ya şimdi? Teknoloji ilerledikçe hayat kolaylaşıyor diyorlardı… Meğer bazı sahtekârlar için hayat “hızlı çekim” moduna geçmiş. Daha önce de yazdığım gibi, eskiden sahte diploma hazırlamak zahmetliydi; kâğıt seçilir, mühür bulunur, imza taklit edilir, bir de tanıdık memur ayarlanırdı. Şimdi? İki tıkla oluyor. Buyurun tanışı...
Devamı

Ahlâkın Yokuş Aşağı Gidişi

Her toplum dönem dönem ahlâkî sarsıntılar yaşar; ancak bazı dönemler vardır ki çürüme bireysel hatalardan çıkıp sistematik bir özellik kazanır. Bugün Türkiye’de yaşanan sorunların çoğunda —gündelik ilişkilerden siyasete, iş ahlakından aileye kadar— görünmez bir ortak payda var: ahlâkın aşınması. Peki, bu çöküş nasıl başladı, hangi sosyolojik dinamiklerle derinleşiyor? Bu sorunun yanıtı, yalnızca “insanlar bozuldu” kadar basit değil. Toplumsal yapıdaki dönüşümler, kurumların zayıflaması, ekonomik baskılar ve modernleşme sürecinin sancıları birleşerek bir ahlak krizini besliyor. Durkheim: “Toplumsal çözülme, kuralsızlıkla başlar” Toplumsal çözülmeyi en net anlatan sosyolog Émile Durkheim’dı. “Anomi” dediği kavram, bireyin toplumla bağlarının zayıfladığı, normların anlamını yitirdiği dönemleri anlatır. Türkiye’de son yıllarda yaşanan ekonomik dalgalanmalar, hızlı kentleşme, gelir eşitsizliği ve toplumsal adaletsizlik duygusu, bireyde “herkes kendini kurtarsın” psikolojisini güçlend...
Devamı